تینا

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

 افسوس! بین ما فاصله ها بسیار شد

سهم من از روی تو،خاطره ای تبدار شد

نقش رویت که مسافر خیال بود همه  شب

امشب اما بر سرم ،چون بیستون آوار شد

غصه ی عشق من وتو ګر چه نا نوشته ماند

 لیک ورد هر زبان ،در کوچه و بازار شد

در کنارت موج بودم ، ساحل آرامشم

بغض دوری  ګردنم افتاد ، طناب دار شد

بعد از این چوُن بخوابد مردم چشمان من

آن دو چشمی که فقط به عشق تو بیدار شد

باغ عشقت که شکوفا بود در کنج دلم

سیلی هجران زدش تک بوته ای از خار شد

در پس پرده نهان بود عشق رویت سالها

رعد و برقی  آمد و افشا ګر اسرار شد

بعد از این درخلوت غم مینشینم تا مګر

بوسه زان لعل لبت ،شفای این بیمار شد

این زبان الکنم با کس نمی ګوید سخن

یاد آن شمس رخت ، بها نه ی ګفتار شد

روی تو یاد آور سرو روان بود که من

به هنګام ګذر ازباغ رویا دیدم

دست بردم که بچینم زان ګلستان ګلی

حیفم آمد و خاری٬ به یادګاری چیدم

من بدنبال خود سر گشته ام

و گریزان ز من وابسته

پی خود میگردم

 دل من ماًًمن توست

جای تو دائم درون دل ماست

چند صباحیست که از  خود گریزان شده ام

نه که بګریزم ز تو

قصه ی این غصه  طولانیست

که نگنجد در کلام

قصه ای است پیچیده در دشت خیال

وبه پهنای جهان و بلندای زمان

در پس پرده ی ابهام الست

که خدا بر تن بی جانم دمید

 ومرا منع کرد از خوردن سیب

 بازی شطرنج عشق  کرد آغاز

 ومن عاشق ساده ی گیج

شدم بازنده و مات و مبهوت

 و در آن حال مرا  از خود راند!

وچنین شد که افتادم به دامان زمین

شدم زندانی تن،وبه مشروط

 به دیداری سپید داد نوید

من  که خود گمگشته در دشت شبم

ومرا نور کرم شبتاب، کرده ام دور ز انوار خدا!

پس چگونه بگیرم دستی!؟

 مگر این پرده بر افتد ز میان

ومن من بگردد ناپدید، در پس بُعد زمان

بعد از آن شاید ترا خواهم دید

ای همیشه عاشق،ای همیشه جاوید!

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

کاش این فاصله ها کم میشدند

شادیها جانشین غم میشدند

نیما،گل باغ زندگانی!
آیینه ی عشق جاودانی!
با مردمک ناز نگاهت
بر خانه ام پرتو فشانی
از ما به تو بادا سلامی
در تو زبهشت دیدم نشانی
بوی تو مرا بیاد آرد
عطر گل سرخ و ارغوانی
با هر نفست به من دهی جان
تو آرامش روح و روانی
شهدوشکری چو انگبینی
زیباترین شعر جهانی
خوش آمدی، چون آمدی تو
غمها بگسستند،ناگهانی
یارب نگهش دار سلامت
ای مظهر عشق و مهر بانی
ما تک درختی در کویریم
تو ابر خوش بهارانی
مهر تو و او ز عشق تو بود
بی مهرت چو گردد زندگانی!؟
گر شکرت کنم هردم هزار بار
کم گفته ام تو خود بدانی
ما ذره و افتاده به خاکیم
تو صاحب هست و لا مکانی
بر ما ببخش هر آنچه دادی
ای باقی تو و ما همه فانی ! 

برخیز و بیا که دل ما خونین شد
از دوری تو،چهره ی ما پر چین شد
چنگی به تار دل زنیم همره نی
 شاید که کام تلخ ما شیرین شد

تو که خود میدانی تاج سر ما باشی
زچه از دور تماشاگر ما باشی!؟
غم هجرانت هزار پاره کرده دل ما
ساز خاموشم و تو،خنیاگر ما باشی

بهار و رو یش گل از زمین است

گه گستردن هفت خوان سین است

بهار در جمع یاران هم آوا

چه زیبا وچقدر، دلنشین است

ز یکسو بلبلان نغمه پرداز

ز یکسو غنچه بر شاخه نگین است

نگه  بر کوه و صحرا و در و دشت

 که عطر آگین ز لطف یاسمین است

 برفت سردی وسرمای زمستان

فرودین آمدو با مهر اجین است

بیا تا دل خود را بتکانیم

که معنای بهار دوری ز کین است

به گرد سفره ی هفت سین بخوانیم

سلام علی نوح فی العالمین است

خدا یا! در دل تقویم بنویس

که امسال سال صلح اندر زمین است

بهاری نو زسر آغاز کردیم

اگر چه دل ز هجر یار ،غمین است

خجسته بر شما باد جشن نوروز

به امید خدا که اینچنین است

نوروزتان پیروز

http://mojtaba-sepehri.persianblog.ir

تینا !تو حدیث یک ګل خندانی

شیرین دهنی غنچه لبی چون جانی

مهتاب رخی ودل فروزی

زیباتر از خور و مه تابانی

باآمدنت منزل ما  پر نور شد

خوش باد قدمت ګوهردُر افشانی

چون مشُکی وعطر آګینی عزیز

آهوصفتی لاله رخ بُستانی

در دل چه امیدها هست میدانم

امید تویی تو خود خود آنی

شراب عشق روی تو مستم کرد

تو ساغر روحی ودل  ستانی

نمی دانم ز وصف تو چه ګویم من

فقط دانم تو شیرینتر ز جانی

نکند ای گل سرخ  فدا شوی!

تو حصار گرگ غم رها شوی!

نکند شبنم آن چشم سیاه

تر کند گونه ی سرخابی تو

نکند در یک غروب بی فروغ

باد پاییزی بخندد ، به بی تابی تو

نکند قامت سروت نازنین

خم شود از ستم بهمنیان

نکند آذر  مردمکت

شود خاموش ز بیداد خزان

تا بهار راهی نیست،تحّمل بایدت

میرسد نوروز زِ ره

لشکرانش بی کران

وزش باد صبا، بلبلان نغمه خوان

سوسن و سرو و چمن

لالهای جان فشان

همگی در راهند

 با هجومی بی امان

میشکنن حصار سرمای زمان

تا بهار راهی نیست،تحّمل بایدت