تینا

مشاهده یادداشت خصوصی

 افسوس! بین ما فاصله ها بسیار شد

سهم من از روی تو،خاطره ای تبدار شد

نقش رویت که مسافر خیال بود همه  شب

امشب اما بر سرم ،چون بیستون آوار شد

غصه ی عشق من وتو ګر چه نا نوشته ماند

 لیک ورد هر زبان ،در کوچه و بازار شد

در کنارت موج بودم ، ساحل آرامشم

بغض دوری  ګردنم افتاد ، طناب دار شد

بعد از این چوُن بخوابد مردم چشمان من

آن دو چشمی که فقط به عشق تو بیدار شد

باغ عشقت که شکوفا بود در کنج دلم

سیلی هجران زدش تک بوته ای از خار شد

در پس پرده نهان بود عشق رویت سالها

رعد و برقی  آمد و افشا ګر اسرار شد

بعد از این درخلوت غم مینشینم تا مګر

بوسه زان لعل لبت ،شفای این بیمار شد

این زبان الکنم با کس نمی ګوید سخن

یاد آن شمس رخت ، بها نه ی ګفتار شد

روی تو یاد آور سرو روان بود که من

به هنګام ګذر ازباغ رویا دیدم

دست بردم که بچینم زان ګلستان ګلی

حیفم آمد و خاری٬ به یادګاری چیدم

من بدنبال خود سر گشته ام

و گریزان ز من وابسته

پی خود میگردم

 دل من ماًًمن توست

جای تو دائم درون دل ماست

چند صباحیست که از  خود گریزان شده ام

نه که بګریزم ز تو

قصه ی این غصه  طولانیست

که نگنجد در کلام

قصه ای است پیچیده در دشت خیال

وبه پهنای جهان و بلندای زمان

در پس پرده ی ابهام الست

که خدا بر تن بی جانم دمید

 ومرا منع کرد از خوردن سیب

 بازی شطرنج عشق  کرد آغاز

 ومن عاشق ساده ی گیج

شدم بازنده و مات و مبهوت

 و در آن حال مرا  از خود راند!

وچنین شد که افتادم به دامان زمین

شدم زندانی تن،وبه مشروط

 به دیداری سپید داد نوید

من  که خود گمگشته در دشت شبم

ومرا نور کرم شبتاب، کرده ام دور ز انوار خدا!

پس چگونه بگیرم دستی!؟

 مگر این پرده بر افتد ز میان

ومن من بگردد ناپدید، در پس بُعد زمان

بعد از آن شاید ترا خواهم دید

ای همیشه عاشق،ای همیشه جاوید!

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

کاش این فاصله ها کم میشدند

شادیها جانشین غم میشدند